Een jaar geleden schreef ik dat ik extreem moe was en na van alles geprobeerd te hebben was mijn laatste keuze om te stoppen met de klussen die ik als onderaannemer had.
Dat vond ik een spannende stap om te zetten omdat de grote partijen waarvoor ik werkte wel altijd voor een stabiele factor zorgde. Nu een jaar later kan ik echt zeggen, het was de beste keuze die ik een jaar geleden heb kunnen maken.
Er kwam meer tijd, rust en ruimte vrij waardoor ik weer meer energie kreeg. Hierdoor heb ik niet alleen Lexus langer borstvoeding kunnen geven zoals ik hoopte maar werd ik ook weer de moeder die ik wilde zijn voor de kids met meer geduld, liefde en tijd.
Door de ruimte die vrij kwam heb ik het afgelopen jaar ook een andere focus gekregen op mijn eigen bedrijf en voor het eerst voelt het alsof ik een hele volwassen beslissing heb genomen. Zo ben ik begonnen met een nieuwe schoonmaakdienst maar ligt mijn aandacht bij bestaande klanten ook serieuzer. En wat vind ik dit leuk! Het plezier in mijn werk is weer helemaal terug!
Sinds er meer focus is op mijn eigen bedrijf is er groei en ontwikkeling ontstaan. En daar ben ik mega trots op.
Af en toe ben ik nog even op zoek naar het juiste evenwicht want extreem moe worden is niet meer de bedoeling. En daarbij gaat mijn gezin voor op alles.
Het afgelopen jaar is omgevlogen en ben ik gegroeid als moeder, schoonmaakster en als ondernemer.
Moe; dat ben ik, heel erg moe; al een lange tijd. En dat heeft een slechte invloed op mijzelf maar ook op iedereen hier thuis. Ik heb een kort lontje, ik snauw, ik slaap slecht en ga steeds minder met plezier naar mijn werk.
Om mijn moeheid aan te pakken heb ik al van alles geprobeerd; meer vitamines nemen, zoveel mogelijk dutjes doen zodra t kan, minder moeten van mezelf, eerder naar bed, veel hulp gekregen, mijn huis laten verslonzen, té makkelijke maaltijden voorschotelen en zelfs Lexus is naar haar eigen kamer ‘verbannen’. Maar de opties raken op en de moeheid wordt erger. Steeds vaker spookt door mijn hoofd om te stoppen met borstvoeding. Steeds vaker krijg ik dit (goedbedoelde) advies te horen.
Maar ik wil dit niet. Mijn gevoel zegt dat ik nog niet wil stoppen met borstvoeding. Het gaat zo goed. Het is niet alleen fijn voor Lexus maar de momentjes samen zijn rustmomentjes. Het zijn momentjes waar ik elke dag even naar uit kijk. Lexus dwingt me om even te zitten en af te schakelen. De jongens zijn t inmiddels zo gewend en laten me vaak ook met rust en de momentjes duren niet lang overdag hooguit 10 minuten en s’nachts gaat het ook steeds beter. Zo heeft ze er nachten tussen zitten dat ze slaapt van 9-7 of dat ze maar 1x wakker wordt voor een nachtvoeding.
Maar er zijn ook nog nachten dat ze niet meer weg wilt. Dat ze de hele nacht aan mijn borst wilt liggen. Dat zijn de nachten dat ik roep ‘ik stop ermee’ en ‘ik kan niet meer.’
Naar weer een hele nacht voeden, rij ik met een vermoeide kop s’morgens om kwart voor 5 weer naar mijn werk. Ik ben op. Het is me duidelijk. Het is klaar. Ik stop ermee…
Ik stop met werken. Nee, schrik niet! Ik stop niet helemaal met werken! Maar ik stop met de vroege ochtenden als onderaannemer. Het is klaar. Het is duidelijk. Ik wil de borstvoeding nog niet opgeven. Omdat dat niet alleen de oorzaak is van mijn moeheid. Ik neem het besluit om te stoppen met elke dag beginnen om 5u. Dat is te veel. Ik heb drie jonge kindjes rondlopen en voor hen overdag en s’nachts zorgen is mijn aller belangrijkste taak. Daarom heb ik de knoop doorgehakt om mijn werk als onderaannemer terug te geven waardoor ik me weer volledig kan focussen op mijn eigen klussen. Mijn eigen bedrijf, de nieuwe training waarmee ik ben begonnen (wordt vervolgd) en vooral weer nieuwe energie opdoen zodat ik weer de leuke mama, vrouw en ondernemer wordt.
De afgelopen 3 maanden waren een beetje een achtbaan aan emoties. Sommigen zullen het wel mee hebben gekregen maar ik vond het dus rete spannend om met werken te beginnen. Niet vanwege het werk wat ik doe hoor maar omdat ik Lexus nog borstvoeding gaf en ze nog niet eerder lang zonder mij was. Voor mij ook compleet nieuw omdat de jongens al de fles kregen toen ik begon met werken.
Inmiddels is Lexus een halfjaar oud en werk ik ook alweer 3 maanden sinds mijn zwangerschapsverlof.
Het werk gaat hartstikke goed en in de tussentijd weer genoeg geleerd en gegroeid. Zo heb ik weer geleerd om met een nieuwe schrobmachine te werken en ben ik bezig met ramen wassen, niet mijn sterkste vak maar oefening baart kunst zullen we maar zeggen.
Maar ik ben ook weer even hard met mijn neus op de feiten gedrukt. Zo loop ik nog steeds bij de chiropractor omdat mijn bekken scheef stonden door onder andere verkeerde houding tijdens werken. En heb ik me even weer verschrikkelijk slecht gevoeld door moeheid.
Paar weken geleden had ik een flink tekort aan slaap, voornamelijk doordat Lexus me savonds/s’nachts veel nodig had en daarbij nam ik wat meer werk aan dan normaal. Voordat ik dat besefte moest ik eerst bijna neervallen op de grond.
Het was vrijdagochtend 5u en ik ben op mijn werk dat ik bijna niet meer op mijn benen kon staan. Gelukkig werkte ik samen met een collega. Na wat frisse lucht en een warme kop thee kon ik mezelf weer oppakken maar het besef was er wel dat dit echt per direct anders moest.
Dus mijn focus ligt weer bij mijn eigen werk en vooral bij mijn gezin. Kids gaan nu voor alles en werken we met z’n allen aan een nieuw ritme, ieder zijn eigen.
Zo is Oliver gestart met school, wat hij gelukkig geweldig vind maar dat is natuurlijk een grote verandering.
Is Harvey gestart met peuterzwemmen, hij gaat er huilend naar toe want zonder Oliver is t enorm spannend maar gelukkig komt hij er lachend uit en vind hij de les zoals altijd, ik citeer Harvey hier: ‘echt leuk’. En is hij ook nog bezig met zindelijk worden, zo gaat het poepen al geregeld op het potje 💪🏻. En (hier komt dan nu de belangrijkste reden om mijn moeheid aan te pakken) Lexus is naar haar eigen slaapkamer ‘verbannen’.
De rust komt langzaam terug en t goeie weer ook 😉 dus tijd om te gaan genieten 🥰.
Oja en ik geef ook nog steeds borstvoeding aan Lexus. Wil je meer weten over dit avontuur lees dan mijn blog hierover op mamaplaats. (Je vind me hier onder de naam MietjeJG).
Lexus Lilly Delphine 6 dagen oud vs 6 maanden
Oliver Ray naar z’n eerste schooldag en Harvey Jax bij zijn eerste zwemles
De meeste ouders geven hun kinderen taken in het huishouden. Velen leren hun kinderen dat al door ze heel jong te betrekken bij het huishouden. Natuurlijk kun je kleintjes niet gelijk de vuilnis laten opruimen of hun hele kamer te laten poetsen. Maar kleine opdrachten of taakjes geven gaat vaak heel goed, zolang ze dat natuurlijk willen. En naarmate ze ouder worden krijgen ze vaak automatisch meer taken/ verantwoordelijkheid.
Hier thuis probeer ik echt de jongens erbij te betrekken. Niet dat ze veel doen maar het is meer het idee erachter, ‘jonge geleerd, oud gedaan’. Want als ik zeg dat we boven even de was doen horen de jongens gewoon ‘we gaan boven op bed springen en tv-kijken’ en als ik zeg dat we gaan stofzuigen maken hun er een spelletje van dat ik hun moet gaan opzuigen. Maar heel af en toe gebeurt het dat de jongens echt goed helpen door soms de was in de wasmachine te gooien of hun spulletjes op te ruimen voordat ik er aan kom met de stofzuiger.
Wat de jongens helemaal geweldig vinden is als ik ze een spuitflesje met water en een doekje geef om daarmee vlekken van de vloer te verwijderen. Meestal wordt dan alles nat en zitten de vlekken niet alleen meer op de vloer. Maar het houdt ze weer even bezig en hopelijk leggen ze ooit de link dat het huis schoonmaken inspanning kost.
Ik persoonlijk vind het heerlijk als de jongens zo mee helpen met het huishouden. Je bent daardoor soms wel wat langer mee bezig maar het is wel gezellig.
Ik vroeg ook jullie om een mening. En meerdere zeiden dat ze zo rond de 2/3 jaar beginnen met taakjes geven in het huishouden. Het samen bezig zijn zoals lepels afdrogen, een doekje in de handen geven of een plumeau waren de meest gegeven tips. Hopen dat er dan niks kapot gaat was de meest gegeven reden om kinderen niet mee te laten helpen in het huishouden. En er waren er bij die zeiden dat je er nu vooral van moest genieten als je kindjes mee wilden helpen in het huishouden want zodra ze pubers zijn doen ze niks meer 😅. Tegen die tijd maken we er wel weer een blog over 😄.
meehelpen met de auto schoonmaken (lees: aan de knopen zitten) willen de jongens altijd wel doen.
Mijn 4 maanden zwangerschapsverlof zit erop. Nu al! De tijd vliegt, Lexus is al weer 3 maanden en voor mij is het weer tijd om mijn werk volledig op te pakken.
Benieuwd hoe de afgelopen 4 maanden voor mij als zpper geweest zijn? Ik vertel het je graag.
Op financieel gebied ben ik niets te kort gekomen. Deze 4 maanden verlof heb ik niet uit eigen zak hoeven te betalen. In Nederland heeft gelukkig elke zwangere vrouw recht op minimaal 16 weken zwangerschaps- en bevallingsverlof en als zelfstandige kun je dus een uitkering aanvragen bij het UWV. Dit is de ZEZ-uitkering. Bij mijn eerste 2 zwangerschappen moest ik hiervoor papieren opvragen. Bij deze zwangerschap kon ik alles digitaal invullen en dat was heel erg eenvoudig. Mocht je dus zwanger zijn en als zelfstandige werken dan kun je dit aanvragen. Doe het wel op tijd want het kan even duren voordat je aanvraag is behandeld. Ikzelf was er een beetje laat mee. Op 2 september diende ik de aanvraag in en op dinsdag 27 oktober kreeg ik toekenning, terwijl officieel mijn verlof de 26e begon. Voor alle info over een ZEZ-uitkering kun je gewoon op de site van UWV kijken.
Enorm dankbaar ben ik geweest voor deze regeling! Het ontneemt de financiële stress weg, waardoor je je veel beter kunt concentreren op je newborn en je herstel.
Maar nu zijn toch echt mijn 4 maanden om! Heb ik nu al ie tijd niks gedaan voor mijn werk? Nee, helemaal loslaten lukt natuurlijk nooit met een eigen bedrijf. Zo ben ik natuurlijk niet fysiek op mijn klussen geweest maar zo nu en dan heb ik wel contact gehouden met mijn klanten, uiteraard hield ik contact met mijn vervangers en de administratie blijft natuurlijk wel doorgaan. Ook ben ik blijven werken aan mijn website, heb ik geprobeerd mijn social media bij te houden en op administratief gebied wat veranderingen aangebracht.
Vervelend om te doen tijdens mijn verlof? De eerste keer nadat ik bevallen was van Lexus vond ik het niet echt leuk om weer facturen te moeten maken. Maar toen ik me daar overheen had gezet was het geen probleem meer en na een aantal weken begonnen mijn handen wel weer te jeuken om weer wat meer te doen met mijn bedrijf. Dus daarom ook buiten mijn administratie om wat gewerkt aan mijn website en vernieuwingen.
Maar nu zal ik morgen toch echt weer fysiek aanwezig zijn bij mijn klanten. En dat voelt eerlijk gezegd een beetje dubbel. Heb ontzettend zin om weer aan de slag te gaan, weer iets te doen buitenshuis wat van mij is en niets te maken heeft met moederen maar wat is het toch moeilijk om mijn schatjes weer ‘achter te laten’ en vooral Lexus natuurlijk. Ik vind het oprecht heel erg spannend. Natuurlijk vertrouw ik volledig op de oppassers die bestaan voornamelijk uit mijn mama en schoonmama. Zij hebben zelf ook kids opgevoed en met Oliver en Harvey ging dat ook altijd super. Dat is ook niet waarom ik het spannend vind. Maar hoe gaat Lexus het zonder mij doen. Dat vind ik heel spannend. Ik borstvoed Lexus nog op verzoek, flesvoeding heeft ze liever niet en ze is non-stop bij mij, op 2x na toen ik zonder haar naar de winkel ging en alleen met de jongens een keertje ging wandelen door de regen en dat was beide keren niet echt een succes geweest. Ik vind het dus enorm spannend! Diep van binnen weet ik juist dat het goed komt, maar wat zal ik blij zijn als het morgenmiddag is en ik weer thuis ben bij Lexus en de jongens. Dan kan ik pas echt zeggen hoe het ging. Zal ik jullie op de hoogte houden??
Ook bij deze zwangerschap was ik behoorlijk misselijk. Vooral in de ochtenden en dat zijn nu net de momenten dat ik het meeste werk. Dus geregeld moest ik op mijn werk even zitten of me terug trekken op het toilet. Maar al gauw kwam er een eerste lockdown door COVID-19. Daardoor raakte ik grotendeels mijn werk kwijt, was Jeff veel thuis en kon ik, gelukkig, wat meer rust nemen. Vooral de ochtenden waardoor de misselijkheid beter te handelen was. We waren nu zo gefocust op gezond blijven en kijken hoe we financieel rond bleven komen dat de weken in de lockdown voorbij vlogen en dus ook de eerste weken van mijn zwangerschap voorbij vlogen.
Dus al gauw zaten we in het ziekenhuis voor de 20-weken echo. Enorm zenuwachtig! Hebben we het geluk dat ons derde kindje ook ‘gezond’ is? En is het een jongetje of meisje?
M’n gevoel zei een jongetje en dat zou thuis ook wel lekker makkelijk zijn. Dan hoefden we niet de studeerkamer op te geven 🤪.
Enorm dankbaar zijn we dat we nu een meisje mogen krijgen, maar heel eerlijk… het is wel even wennen. Nadat ik langzaam gewend raak aan het idee dat we nu een meisje krijgen, zijn we thuis verder gegaan met klussen.
Maar ondertussen was m’n werk ook weer toegenomen en was Jeff ook weer volledig op zijn werk aanwezig. Mijn 2e trimester van deze zwangerschap vond ik enorm zwaar, vooral mentaal. Alles gaat door en voor de buitenwereld wil je blij zijn want je bent immers zwanger. Maar het was mentaal een grote uitdaging om alles draaiende te houden op werk en thuis én tegelijk lief te blijven.
Toen we langzaam de 32 weken naderde voelde ik me gelukkig ook mentaal steeds beter worden en werd het echt tijd om de babykamer klaar te maken.
Voor mijn werk werd het ook tijd om wat zaken te regelen zodat ik vanaf oktober minder zou kunnen werken en vanaf november volledig met verlof zou kunnen gaan. Gelukkig had ik al gauw fijne en goeie vervangers gevonden en was het aanvragen van de ZEZ-uitkering heel snel gedaan. (Tegenwoordig is een ZEZ-uitkering aanvragen digitaal, wat het heel eenvoudig maakt. Zorg dat je het wel
ruim op tijd doet zodat het UWV ruim de tijd krijgt om je aanvraag goed te keuren voordat je met verlof gaat.)
In oktober kon ik al een deel van mijn werk afbouwen maar onverwachts werd een collega ziek en heb ik haar werk grotendeels de hele maand oktober overgenomen. Dat was lichamelijk nog wel te doen, mede doordat ik niet een enorme buik heb. En mentaal voelde ik me gelukkig ook steeds sterker worden. Uiteindelijk ben ik volledig met verlof gegaan en moet ik mezelf er steeds aan herinneren dat ik nu hoogzwanger ben en dat ons meisje nu elk moment kan en mag komen.
Afgelopen week is de babykamer helemaal klaar gemaakt en hebben mijn zus en moeder me geholpen met het poetsen van alle slaapkamers.
Ik geniet enorm van mijn verlof, nog lekker wat klussen en opruimen thuis, geen wekker, veel met de jongens leuke dingen doen en genieten van de rust in de wetenschap dat mijn werk door goede vervangers nu wordt gedaan. Mijn werk kan ik nu even wat meer loslaten en nu volledig focussen op de aanstaande bevalling🤰🏼
Het hele weekend zijn de kinderen al rond 5u wakker. Meestal komen ze dan bij ons nog even in bed liggen en slapen ze nog een uurtje. Vandaag 6:30 Voor de verandering slapen de kinderen nog steeds. Op deze ochtend waar het coronavirus steeds heftiger wordt, sta ik op om een klusje te gaan doen. Dankbaar dat ik nog iets heb aan werk maak ik me zo stil mogelijk klaar om te gaan. Vlak voordat ik de deur uitloop, hoor ik Oliver wakker worden. Sinds een week is hij zindelijk en dus het eerste wat er moet gebeuren is een plasje. Ik besluit dat ik nog even het potje naar boven kom brengen voordat ik ga. Na het plasje kruipt hij nog even bij papa in bed waar Harvey ook al ligt. Hoe lief is dan het moment waarop Oliver zegt: ‘kom mama, ook bedje in’. Mijn hart smelt voor heel even weg, en hoe graag ik dat ook zou willen besef ik me maar al te goed hoe dankbaar ik nu mag zijn dat ik even een klusje kan doen.
Momenteel ben ik, op één klusje na, al mijn werk kwijt. Dus dat wat ik nog heb doe ik nu met extra veel plezier. En probeer ik er niet al te veel over te stressen. Mijn man werkt in loondienst en kan gelukkig grotendeels gewoon doorwerken, het kabinet heeft besloten om ook zelfstandige ondernemers te ondersteunen en het allerbelangrijkste, we zijn nog allemaal gezond.
Het is eigenlijk ook wel een beetje gek, wat een situatie als deze, met je gedachtes doen. We zijn het zo gewend om elke dag wakker te worden, ons werk te doen, het huishouden te doen en om onze kids te entertainen. We bezien al die dingen als vanzelfsprekend. Maar nu opeens het normale ritme wegvalt, besef ik me heel erg goed hoe dankbaar ik voor de kleine dingen mag/moet zijn. Waar ik normaal niet bij stil sta of soms zelfs aan erger; kids die te vroeg wakker worden, de kou van de vroege ochtend voelen op weg naar m’n werk, de jongens die aan het stoeien zijn, de rommel die in huis opstapelt. Vanaf nu wil ik er dankbaar voor zijn, voor al de kleine, vanzelfsprekende dingen, omdat dat betekent dat we nog allemaal gezond zijn.
Dus vertrek ik nu gauw met dankbaarheid naar mijn werk om dalijk weer bij mijn gezinnetje te kunnen zijn. ❤️
Weet je wat er ook zo relax is aan mijn werk… ik kan heerlijk met oordopjes in naar mijn muziek luisteren. Niemand die er is waar ik rekening mee moet houden. Buiten het feit dat ik natuurlijk ook klussen heb waarbij dat niet gaat en daar werk ik ook met plezier. Dat terzijde. Maar de klussen waar ik ongegeneerd mijn dopjes in kan doen en kan luisteren naar wat ik wil en ook zelf het volume kan bepalen, is op zijn tijd heerlijk. Even afschakelen, even geen kinderliedjes of kindergeschreeuw maar luisteren naar ‘foute’ nummers, niet geschikt voor kinderoortjes.
Muziek bepaalt heel sterk mijn werktempo merk ik. Het ligt ook echt aan mijn stemming welke muziek ik ga luisteren. Als ik niet vooruit te branden ben dan draai ik uptempo. Als ik me opgejaagd voel dan draai ik rustiger muziek.
Mijn muzieksmaak is ruim. Zo kan ik goed luisteren naar Nederlandstalige muziek, R&B, hiphop, soul, Disney, musical, pop en op zijn tijd een nummertje hardcore.
Af en toe bler ik mee of maak ik een dansmove, zolang niemand dat maar gaat zien of horen.
Waar ik altijd op probeer te letten is dat ik mijn muziek weer uitzet voordat het personeel binnen komt. Soms gaat dat nog wel eens mis. Dan staat er opeens iemand achter me te schreeuwen dat ik niet moet schrikken omdat ze eerder aanwezig zijn of omdat ik de tijd ben vergeten. Ja, vooral niet schrikken dan…
Of soms gebeurt het me dat ik denk dat het alarm af gaat maar uiteindelijk kom ik tot de conclusie dat dat specifieke geluid bij het nummer hoort. Super handig, vooral als je al een sprintje heb getrokken naar het alarmsysteem om uit te zetten maar daar tot de conclusie komt dat er dus niks aan de hand is.
Of weet je wat pas erg is, als ik mijn oordopjes vergeten ben. Dan is het zo stil, dat ik bijna bang ben om herrie te maken tijdens het schoonmaken.
Wanneer zou jij werken? Zondagavond van 20:00-22:00 of maandagochtend van 4:30-6:30?
De meesten kozen voor zondagavond. Het liefst werk ik vroeg in de ochtend, ben namelijk niet echt bepaald een avondmens. Zodra de jongens om 19:30 in bed liggen, gaan bij mij de voeten omhoog en de oogleden omlaag 😅. Maar toch kies ik dit keer voor de zondagavond.
Als ik voor maandagochtend kies dan werk ik deze dag van 4:30 – 16:00. Dit heb ik een tijdje gedaan maar is voor mij niet vol te houden. Laatste tijd had ik vaak hoofdpijn op maandag na het werk en was ik op dinsdag nog doodmoe. Dus wilde ik iets veranderen aan mijn schema en heb ik ervoor gekozen om de vroege klus op maandagochtend naar zondagavond te verplaatsen.
Of het ook nog anders valt te plannen zodat ik niet op zondagavond hoef te werken? Vast wel maar hier kies ik bewust voor.
Jeffrey en ik willen graag zo min mogelijk oppas voor onze kinderen regelen. We hebben er bewust voor gekozen dat ik zoveel mogelijk thuis bij de kinderen ben en met mijn eigen bedrijfje is dit goed te regelen.
De maandag is een vaste oppasdag bij ons. Deze dag ben ik de hele dag aan het werk. De rest van de week plan ik mijn werk vroeg in de ochtend voordat Jeff na zijn werk gaat. Zo ben ik overdag voor de kids thuis en hebben we geen oppas nodig.
Maar de ochtenden zijn spaarzaam en sommige klussen moeten gedaan zijn voor een bepaalde dag en tijd. En om mezelf iets meer ruimte te geven op maandag, staat er dus voor nu op zondagavond een klus. Niet gezellig, niet voor altijd, maar voor nu de beste keus. Want hiermee ben ik lekker thuis bij mijn jongens zonder hoofdpijn en nog met energie én zo blijf ik mijn eigen bedrijfje runnen.
In mijn allereerste filmpje laat ik jullie graag zien hoe schoon te maken met Evika. Al een tijdje heb ik Evika als wasmiddel en nu ga ik het merk Evika ook voor mijn badkamer gebruiken. Ik heb een set besteld van een sanitairreiniger en een ontvetter. De sanitairreiniger is ideaal om mee te ontkalken maar ook geschikt voor het reinigen van het toilet. De ontvetter is voor het verwijderen van hardnekkig vuil en daarmee ook geschikt voor bijvoorbeeld het schoonmaken van je oven.
De bedoeling van deze set is dat je begint met de ontvetter. Daarmee maak je de tegels grondig schoon van al het vuil, zoals zeepresten en vetten. Daarna kun je de sanitairreiniger gebruiken voor het kalkaanslag.
Allereerst maak ik de douche nat. Dan doe ik het middel op het doorweekte schuursponsje en zet ik de tegels in van beneden naar boven waarbij ik de voegen goed meeneem. Daarna schrob ik de vloer met het schuursponsje. Dit laat ik 5 minuten inwerken. Na 5 minuten ga ik nogmaals met de schuurspons over de tegels en dan spoel ik het af met koud water. Daarna gebruik ik de sanitairreiniger om mee te ontkalken. Dit product zet ik op precies dezelfde wijze in als de ontvetter. Na het afspoelen met koud water maak ik de tegels schoon met een microvezeldoek.
De schuursponsjes die ik gebruik worden meegeleverd met het product als je het als set aanschaft. Of anders zijn de schuursponsjes van vileda ook heel fijn. Met deze schuursponsjes beschadig je niet de tegels. Je kunt de schuursponsjes wassen op 60 graden en dus meerdere keren gebruiken.
Mijn eerste indruk van Evika voor de badkamer is positief. Mijn tegels zijn schoon en glimmen. Ook heb ik het idee dat er nu minder kalk op mijn tegels zit. De kranen worden wel heel erg goed ontkalkt en mooi schoon. Ik had gehoopt dat er meer kalk van de tegels zou verdwijnen maar wellicht moet ik het product vaker gebruiken. Dus dat ga ik doen.
