Auteur: Michelle Naeszens

Mijn 4 maanden zwangerschapsverlof zit erop. Nu al! De tijd vliegt, Lexus is al weer 3 maanden en voor mij is het weer tijd om mijn werk volledig op te pakken. 

Benieuwd hoe de afgelopen 4 maanden voor mij als zpper geweest zijn? Ik vertel het je graag. 

Op financieel gebied ben ik niets te kort gekomen. Deze 4 maanden verlof heb ik niet uit eigen zak hoeven te betalen. In Nederland heeft gelukkig elke zwangere vrouw recht op minimaal 16 weken zwangerschaps- en bevallingsverlof en als zelfstandige kun je dus een uitkering aanvragen bij het UWV. Dit is de ZEZ-uitkering. Bij mijn eerste 2 zwangerschappen moest ik hiervoor papieren opvragen. Bij deze zwangerschap kon ik alles digitaal invullen en dat was heel erg eenvoudig. Mocht je dus zwanger zijn en als zelfstandige werken dan kun je dit aanvragen. Doe het wel op tijd want het kan even duren voordat je aanvraag is behandeld. Ikzelf was er een beetje laat mee. Op 2 september diende ik de aanvraag in en op dinsdag 27 oktober kreeg ik toekenning, terwijl officieel mijn verlof de 26e begon. Voor alle info over een ZEZ-uitkering kun je gewoon op de site van UWV kijken. 

Enorm dankbaar ben ik geweest voor deze regeling! Het ontneemt de financiële stress weg, waardoor je je veel beter kunt concentreren op je newborn en je herstel.

Maar nu zijn toch echt mijn 4 maanden om! Heb ik nu al ie tijd niks gedaan voor mijn werk? Nee, helemaal loslaten lukt natuurlijk nooit met een eigen bedrijf. Zo ben ik natuurlijk niet fysiek op mijn klussen geweest maar zo nu en dan heb ik wel contact gehouden met mijn klanten, uiteraard hield ik contact met mijn vervangers en de administratie blijft natuurlijk wel doorgaan. Ook ben ik blijven werken aan mijn website, heb ik geprobeerd mijn social media bij te houden en op administratief gebied wat veranderingen aangebracht. 

Vervelend om te doen tijdens mijn verlof? De eerste keer nadat ik bevallen was van Lexus vond ik het niet echt leuk om weer facturen te moeten maken. Maar toen ik me daar overheen had gezet was het geen probleem meer en na een aantal weken begonnen mijn handen wel weer te jeuken om weer wat meer te doen met mijn bedrijf. Dus daarom ook buiten mijn administratie om wat gewerkt aan mijn website en vernieuwingen. 

Maar nu zal ik morgen toch echt weer fysiek aanwezig zijn bij mijn klanten. En dat voelt eerlijk gezegd een beetje dubbel. Heb ontzettend zin om weer aan de slag te gaan, weer iets te doen buitenshuis wat van mij is en niets te maken heeft met moederen maar wat is het toch moeilijk om mijn schatjes weer ‘achter te laten’ en vooral Lexus natuurlijk. Ik vind het oprecht heel erg spannend. Natuurlijk vertrouw ik volledig op de oppassers die bestaan voornamelijk uit mijn mama en schoonmama. Zij hebben zelf ook kids opgevoed en met Oliver en Harvey ging dat ook altijd super. Dat is ook niet waarom ik het spannend vind. Maar hoe gaat Lexus het zonder mij doen. Dat vind ik heel spannend. Ik borstvoed Lexus nog op verzoek, flesvoeding heeft ze liever niet en ze is non-stop bij mij, op 2x na toen ik zonder haar naar de winkel ging en alleen met de jongens een keertje ging wandelen door de regen en dat was beide keren niet echt een succes geweest. Ik vind het dus enorm spannend! Diep van binnen weet ik juist dat het goed komt, maar wat zal ik blij zijn als het morgenmiddag is en ik weer thuis ben bij Lexus en de jongens. Dan kan ik pas echt zeggen hoe het ging. Zal ik jullie op de hoogte houden??

Ook bij deze zwangerschap was ik behoorlijk misselijk. Vooral in de ochtenden en dat zijn nu net de momenten dat ik het meeste werk. Dus geregeld moest ik op mijn werk even zitten of me terug trekken op het toilet. Maar al gauw kwam er een eerste lockdown door COVID-19. Daardoor raakte ik grotendeels mijn werk kwijt, was Jeff veel thuis en kon ik, gelukkig, wat meer rust nemen. Vooral de ochtenden waardoor de misselijkheid beter te handelen was. We waren nu zo gefocust op gezond blijven en kijken hoe we financieel rond bleven komen dat de weken in de lockdown voorbij vlogen en dus ook de eerste weken van mijn zwangerschap voorbij vlogen. 

Dus al gauw zaten we in het ziekenhuis voor de 20-weken echo. Enorm zenuwachtig! Hebben we het geluk dat ons derde kindje ook ‘gezond’ is? En is het een jongetje of meisje? 

M’n gevoel zei een jongetje en dat zou thuis ook wel lekker makkelijk zijn. Dan hoefden we niet de studeerkamer op te geven 🤪. 

Enorm dankbaar zijn we dat we nu een meisje mogen krijgen, maar heel eerlijk… het is wel even wennen. Nadat ik langzaam gewend raak aan het idee dat we nu een meisje krijgen, zijn we thuis verder gegaan met klussen. 

Maar ondertussen was m’n werk ook weer toegenomen en was Jeff ook weer volledig op zijn werk aanwezig. Mijn 2e trimester van deze zwangerschap vond ik enorm zwaar, vooral mentaal. Alles gaat door en voor de buitenwereld wil je blij zijn want je bent immers zwanger. Maar het was mentaal een grote uitdaging om alles draaiende te houden op werk en thuis én tegelijk lief te blijven. 

Toen we langzaam de 32 weken naderde voelde ik me gelukkig ook mentaal steeds beter worden en werd het echt tijd om de babykamer klaar te maken. 

Voor mijn werk werd het ook tijd om wat zaken te regelen zodat ik vanaf oktober minder zou kunnen werken en vanaf november volledig met verlof zou kunnen gaan. Gelukkig had ik al gauw fijne en goeie vervangers gevonden en was het aanvragen van de ZEZ-uitkering heel snel gedaan. (Tegenwoordig is een ZEZ-uitkering aanvragen digitaal, wat het heel eenvoudig maakt. Zorg dat je het wel

ruim op tijd doet zodat het UWV ruim de tijd krijgt om je aanvraag goed te keuren voordat je met verlof gaat.)

In oktober kon ik al een deel van mijn werk afbouwen maar onverwachts werd een collega ziek en heb ik haar werk grotendeels de hele maand oktober  overgenomen. Dat was lichamelijk nog wel te doen, mede doordat ik niet een enorme buik heb. En mentaal voelde ik me gelukkig ook steeds sterker worden. Uiteindelijk ben ik volledig met verlof gegaan en moet ik mezelf er steeds aan herinneren dat ik nu hoogzwanger ben en dat ons meisje nu elk moment kan en mag komen. 

Afgelopen week is de babykamer helemaal klaar gemaakt en hebben mijn zus en moeder me geholpen met het poetsen van alle slaapkamers. 

Ik geniet enorm van mijn verlof, nog lekker wat klussen en opruimen thuis, geen wekker, veel met de jongens leuke dingen doen en genieten van de rust in de wetenschap dat mijn werk door goede vervangers nu wordt gedaan. Mijn werk kan ik nu even wat meer loslaten en nu volledig focussen op de aanstaande bevalling🤰🏼

Het hele weekend zijn de kinderen al rond 5u wakker. Meestal komen ze dan bij ons nog even in bed liggen en slapen ze nog een uurtje. Vandaag 6:30 Voor de verandering slapen de kinderen nog steeds. Op deze ochtend waar het coronavirus steeds heftiger wordt, sta ik op om een klusje te gaan doen. Dankbaar dat ik nog iets heb aan werk maak ik me zo stil mogelijk klaar om te gaan. Vlak voordat ik de deur uitloop, hoor ik Oliver wakker worden. Sinds een week is hij zindelijk en dus het eerste wat er moet gebeuren is een plasje. Ik besluit dat ik nog even het potje naar boven kom brengen voordat ik ga. Na het plasje kruipt hij nog even bij papa in bed waar Harvey ook al ligt. Hoe lief is dan het moment waarop Oliver zegt: ‘kom mama, ook bedje in’. Mijn hart smelt voor heel even weg, en hoe graag ik dat ook zou willen besef ik me maar al te goed hoe dankbaar ik nu mag zijn dat ik even een klusje kan doen. 

Momenteel ben ik, op één klusje na, al mijn werk kwijt. Dus dat wat ik nog heb doe ik nu met extra veel plezier. En probeer ik er niet al te veel over te stressen. Mijn man werkt in loondienst en kan gelukkig grotendeels gewoon doorwerken, het kabinet heeft besloten om ook zelfstandige ondernemers te ondersteunen en het allerbelangrijkste, we zijn nog allemaal gezond. 

Het is eigenlijk ook wel een beetje gek, wat een situatie als deze, met je gedachtes doen. We zijn het zo gewend om elke dag wakker te worden, ons werk te doen, het huishouden te doen en om onze kids te entertainen. We bezien al die dingen als vanzelfsprekend. Maar nu opeens het normale ritme wegvalt, besef ik me heel erg goed hoe dankbaar ik voor de kleine dingen mag/moet zijn. Waar ik normaal niet bij stil sta of soms zelfs aan erger; kids die te vroeg wakker worden, de kou van de vroege ochtend voelen op weg naar m’n werk, de jongens die aan het stoeien zijn, de rommel die in huis opstapelt. Vanaf nu wil ik er dankbaar voor zijn, voor al de kleine, vanzelfsprekende dingen, omdat dat betekent dat we nog allemaal gezond zijn. 

Dus vertrek ik nu gauw met dankbaarheid naar mijn werk om dalijk weer bij mijn gezinnetje te kunnen zijn. ❤️